Wegens enorme ellende met de beheerder van dit blog, ben ik verhuisd naar vissermartin.wordpress.com

Film A single man
Regisseur Tom Ford
Hoofdrollen Colin Firth, Julianne Moore
Jaar 2009
Genre Drama
En? 8

A single man toont een dag uit het leven van een rouwende. George (een prachtrol van Colin Firth) is Britse professor in de Verenigde Staten. Het is de jaren zestig en hij is homosexueel. George is alleen en eenzaam. Hij rouwt om de dood van zijn geliefde, Jim. Maar veel ruimte voor die rouw gunt hij zichzelf niet, want zijn relatie is niet door iedereen volledig geaccepteerd.

Regisseur Tom Ford debuteerde in 2009 met deze film. Hij is een bijzondere debutant, want hij is vooral bekend van zijn modewerk, onder meer voor Gucci. George zit dan ook goed in het pak en de film ziet er tiptop uit.

Maar A single man is veel meer dan een verzorgde film. Het is ook een ontregelende film, een verhaal met verrassende wendingen. Dat George nauwelijks over het verlies van zijn vriend heen komt, is duidelijk. De geregelde vriendelijke contacten gedurende die ene dag doen vermoeden dat hij in staat is het leven weer op te pakken.

Over het verhaal vertel ik verder niets meer, deze film moet je gewoon over je heen laten komen. Het verhaal maakt sprongetjes zoals de realiteit soms onverwachte wendingen kan nemen. A single man is zowel een warme als een rauwe film. Om George heen staan wel degelijk enkele mensen die om hem geven. Maar tot het einde aan toe lijkt hij eenzaam en alleen te blijven.

Ik heb altijd een zwak gehad voor het rauwe album No wow van The Kills. Puur, rafelig en met een stevige baspartij. Het duo heeft onlangs weer een nieuwe plaat uitgebracht, Blood pressures. Daarvan is dit de single Satellite.

Ongeveer elke twee jaar maakt Patrick Wolf een toernee, en ongeveer elke twee jaar zie ik hem. Zo trad hij op 1 april op in Botanique, Brussel. Gek genoeg niet in de Orangerie, de grote zaal, zoals in 2009, maar in de Rotonde, het kleine, ronde zaaltje in het midden van dit prachtige gebouw. Eerder zag ik al Alaska in Winter en Dez Mona in dit minizaaltje en de omvang zorgt altijd voor een intiem concert.

Zeer binnenkort komt Wolfs vijfde plaat Lupercalia uit en van dat album speelde hij alvast wat nummers. Zoals we van hem gewend zijn, is het weer een combinatie van barok, electro en bombast, met in de loop der jaren een steeds hoger pop-gehalte. Niks mis mee, want zelfs de meest poppy nummers van The magic position (2007) zijn nog afwijkend en verrassend genoeg om lang te blijven boeien. Music for the millions zal Wolf vermoedelijk nooit gaan maken.

Lupercalia zal een vrolijker plaat worden dan voorganger The bachelor. Naar eigen zeggen is dat omdat Wolf de liefde van zijn leven heeft gevonden en hij met zijn vriend gaat trouwen. Allemaal aardig, maar het gaat om de liedjes en de kwaliteit ervan. Live deden nummers als Time of my life, Together en vooral Bermondsey Street het heel erg goed. De oudere platen kwamen er overigens nogal bekaaid van af. Van zijn voorlaatste The bachelor speelde hij maar twee nummers, The bachelor en Who will. Mijn favoriete plaat Wind in the wires (2005) kwam er met alleen The libertine helemaal karig af.

Maar goed, de artiest gaat zelf om zijn selectie. En hij wil natuurlijk graag zijn nieuwe liedjes op het publiek uitproberen. Dat publiek bestond deze keer voor het eerst grotendeels uit behoorlijk jong volk (meerderheid meisjes, net puber-af), terwijl Wolf tot nog toe een veel alternatiever publiek trok. Is mij de doorbraak van Wolf in het gewone popcircuit ontgaan?

De liedjes van Wolf stonden als altijd als een huis. Hij bediende zich met alle gemak van piano, ukele of harp en Wolf was zeer goed bij stem. De drummer vond ik een raar mannetje dat niet alleen met zijn gedrag ten onrechte de aandacht trok, maar ook met zijn spel dat regelmatig uit de pas liep. Een aanwinst was de saxofoniste zeker als ze die enorme bassaxofoon speelde. Dat gaf de liedjes een lekker diepe onderlaag.

Maar wat jammer dat Wolf er zelf geen zin in had. Hij zei na elk nummer vriendelijk dankjewel, maar gunde het publiek verder geen woord of blik. Alles werd even lusteloos gespeeld en gezongen. En wat ik eerder zag, gebeurde nu ook: de band was geen band. Dit was geen groep samenwerkende muzikanten, maar een solo-artiest met een paar losse mensen erom heen. Die overigens zelf nog het meest verrast waren dat Wolf in de toegift geen Hard times zong, terwijl de intro al liep. Toen hij plichtmatig The city had afgewerkt als encore liep hij weg en kwam niet meer terug. Het duurde minuten voordat de technici doorhadden dat er xc3xa9cht niks meer kwam…. en toen ging aarzelend het zaallicht aan.

Bonita Avenue zag ik in december in verschillende jaarlijstjes staan. Het debuut van Peter Buwalda was me vorig jaar eigenlijk een beetje ontgaan, maar dankzij de eindejaarsoverzichten trok het alsnog mijn aandacht. Toen mijn collega de roman ook nog tipte, aarzelde ik geen moment en heb het dikke boek (ruim 500 pagina's is uitzonderlijk voor een eerste roman) meteen gekocht en gelezen.

De roman is absoluut de moeite waar. Oneerbiedig gezegd is het een literaire pageturner, een spannend verhaal dat zo slim in elkaar steekt dat je moeiteloos die honderden pagina's doorloopt. Het verhaal is heel nadrukkelijk in de huidige tijd gesitueerd, waarbij de Enschedese vuurwerkramp en het EK Voetbal de ijkpunten in de tijd zijn.

Siem Sigerius is de hoofdpersoon waarmee het in dit boek van kwaad tot erger gaat. Hij zwemt in een fuik van ellende waar hij – door eigen toedoen – niet meer uitkomt. Hij is rector magnificus in Twente en loopt wamt voor een politieke carrixe8re. Hij schaamt zich voor zijn criminele zoon, maar uiteindelijk brengt hij zichzelf, door een serie stommiteiten ten val. De ondergang van Sigerius wordt afwisselend verteld vanuit zijn perspectief, dat van zijn stiefdochter Joni en haar vriend Aaron Bever.

Continue reading →

 
Ik ben inmiddels alweer twee weken aan het werk sinds onze terugkomst uit Istanbul. Het is zelfs te druk geweest om een foto te plaatsen. Bij deze alsnog. Met een klein kind zie je minder en beleef je een stad anders, maar desondanks heeft onze week daar veel indruk gemaakt. Het is magisch om op de grens van twee continenten en culturen te zijn. En alle Turkse obers hebben onze harten gestolen door de manier waarom ze bij onze dochter om aandacht smeekten.

Op de foto trouwens een deel van het plafond van de blauwe moskee, een must-see in Istanbul. Zie hier voor nog een paar foto-impressies.

Artiest James Blake
Plaat James Blake
Jaar 2011
Klinkt als Bon Iver, Alaska in Winter, Antony Hegarty, Nina Simone, Burial
Beste nummer Limit to your love
En? 8,5

Met nieuwe platen van PJ Harvey en Radiohead en die van Elbow en Patrick Wolf op komst, lijkt muziekjaar 2011 al bijna niet meer stuk te kunnen. Maar wat de nieuwe oogst pas echt waardevol maakt, is een splinternieuw debuut dat inslaat als een bom. En ook die is er al. De Brit James Blake (1989) heeft met zijn titelloze debuut een heel bijzonder werk afgeleverd dat ik maar blijf draaien en draaien.

Uit de muzikale referenties hierboven valt al op te maken dat hij een wonderlijke combinatie in zich verenigt. Blakes electronica doet denken aan Burial en Alaska in Winter, en misschien soms aan Fennesz, maar de postdubstep (want dat etiketje hebben kenners hem inmiddels opgeplakt) wordt tegelijkertijd gelardeerd met warme klanken die neigen naar de emo-zang van Antony en de soul van Nina Simone. Toch is hij vele malen ingetogener dan die twee zangvoorbeelden. Bij Blake is alles klein, stil en minimaal.

Continue reading →

Monique Champagne, Oskar Wanker, Sven Nootjes. Dat zijn de plastische namen die personages in Annelies Verbekes Vissen redden zoal hebben. De keuze voor bijna melige naamgrapjes zegt wel iets over de stijl van deze wonderlijke roman uit 2009. Verbeke vertelt een absurdistisch verhaal, waarbij kleine dingen uit de werkelijkheid ontpoppen tot grootse hilarische drama's. Waarbij het begingegeven van het boek al geestig en goed gevonden is: schrijfster verliest haar grote liefde en legt zich ter compensatie toe op het probleem van de overbevissing.

Monique heeft geen enkele aandrang meer om te schrijven als zij en haar vriend uit elkaar zijn. Een snedig stukje van haar in de krant over het ecologisch probleem van de vis, bezorgt haar een bijzondere rol op tal van viscongressen in steden over heel Europa. Tijdens deze vis-toernee, waar ze de komische en poxc3xabtische terzijde op congressen mag zijn, overdenkt ze haar leven en zoekt zij een nieuwe koers. Maar reflectie leidt bij haar niet tot berusting en bezinning, maar eerder tot ontsporing en waanzin.

Continue reading →

Film De leugen
Regisseur Robert Oey
Jaar 2010
Genre Documentaire
En? 8

Op 11 mei 2006 'onthulde' actualiteitenrubriek Zembla dat VVD-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali met een valse identiteit het Nederlanderschap had verkregen. De dag erop maakte minister Rita Verdonk van Vreemdelingenzaken bekend dat ze hier onderzoek naar zou doen. Daarop volgden de ontwikkelingen elkaar in een rap tempo op. Binnen enkele dagen zegde Hirsi Ali haar Kamerzetel op, kondigde haar vertrek uit Nederland aan en maakte Verdonk bekend dat ze Hirsi Ali haar paspoort zou ontnemen.

Over deze affaire maakte Robert Oey, partner van oud-GroenLinks-leider Femke Halsema, een intrigerende documentaire, De leugen. Niet alleen intrigerend, maar vooral ook zeer opvallend en vernieuwend. Oey reconstrueert niet alleen van dag tot dag wat er gebeurde, hij laat de hoofdrolspelers er ook op terugblikken in bijzondere interviews xc3xa9n in zang. En dan volgt hij ook nog een gezin van asielzoekers die zich erover beklagen dat ze al jaren in een procedure zitten, terwijl anderen met leugenachtige verhalen al wel tot Nederland zijn toegelaten.

Continue reading →

Toen ik werd geboren had Richard Thompsons band Fairport Convention al een stuk of zes albums gemaakt. Toen ik hem in 1991 ontdekte met Rumor and sigh, was de lijst met soloplaten en platen met zijn toenmalige vrouw Linda ook al behoorlijk gegroeid. Ik ben er dan ook niet in geslaagd al zijn werk in te halen. Maar de classics Liege & lief (Fairport Convention, 1969) en I want to see the bright lights tonight (Richard & Linda Thompson, 1974) zijn twee dierbare albums voor mij. En natuurlijk is Rumor and sigh een favoriet gebleven. Domweg omdat het een zeer goede plaat is, maar ook omdat het mijn eerste kennismaking was.

Afgelopen maandag trad Thompson met zijn band op in AB, Brussel, en dat was een mooie kans om hem eens live te zien. En pas door dit optreden ben ik hem echt op waarde gaan schatten. Ook snap ik nu pas waarom hij tot de beste gistaristen ter wereld wordt gerekend. Live komt zijn muziek nog veel krachtiger over en de nummers krijgen elk bijzondere uitvoeringen, waarbij er veel ruimte is voor sterke solo's – vooral die van Thompson zelf waren gedenkwaardig.

Continue reading →